GECE SAYFASI

Beyninde depremler büyür bir şehrin

Toprak yeryüzünün göğsüne sokulur

Ay koynuna saklanırken kara gecenin

Bir yıldız gökyüzünde soluksuz durur

Kelimeler dökülür kilitli dudaklardan

Sağırdır yürekleri feryatları duymazlar

Sesler yükselirken kör karanlıklardan

Uyuyanlar uykusundan uyanamazlar. 

Sarsılır depremler gibi göğüs kafesin

Karanlığı yararcasına ansızın çatırdar

Savrulur külleri ateşinde yüreklerin 

Bir yıldız gibi sessizce geceyi sayıklar

Bu bir sarsıntıdır durmaz sallanır 

Gün gelir bir gecede yürek uslanır

Yağan her yağmurda gönül yaşlanır

Akar koynuna gecenin bir yıldız gibi. 

Divâneliktir başlar gece bir demde

Yıldızların gezdiği gökyüzü nerde? 

Depremler olurken her dem beyninde

Bir şehir gibi uyurlar gamsız gecede. 

Hasrettir toprağına şimdi bir nehir 

Sarsılıp yıkılmış eski bir şehir 

Kilitli dudaklarda sözsüz bir şiir 

Yazılır yıldız yıldız gece sayfasına…

                                       Lütfi Kerem ASLAN 

PENCEREMDE

Şimdi solgun rüzgârlarıyla zaman

Yorgunca süzülür penceremden

Akşam bir demli çay gibi çökerken

Zamanı eritirim yalnızca gecemde

Kuşlar göç etmiştir viran senelere

Yıldızlar konar yorgun pencereme

Gece örterken örtüsünü üzerime

Ay karanlığı süzülür yüreğime

Odamın duvarlarını hüzne boyarım 

Bir el uzanır apansız pencereme 

Ve ben yalnızlığımla yalnız kalınca

Hüzünlü duvarlarla yalnızlığa ağlarım. 

Gecenin neminden gözüme düşen pay

Ruhumun yalnız kulağını çınlatır. 

Esir düşer uykusuzluğa gözlerim

Yüreğim gecenin zindanına seni anlatır. 

Şarkılar geçer film şeridi uykusuzluklardan

Her sahnesinde ağlayan duvarlar vardır. 

Süzülürken kokusuyla pencereme ay

Gökyüzünün buhurdanlıklarından

Odamın içini yalnızlık kokusu alır. 

Yorgun gecenin ellerini bırakır zaman

Sabahın ışıldayan yüzü penceremde

Sıvasından hüzün dökülen duvarlardan

Pencereme yansıyan yalnızlık kalır.

                                       Lütfi Kerem ASLAN 

CAM KIRIKLARI

Uzak semtlerindeyim şimdi eski bir şehrin

Daha hüzün icad edilmemişken

Cam kırıkları taşıyorum yüreğimde

Bir esintinin duldasındayım şimdi

Şehrin camları üzerime yağmakta

Kaybettiğim sevinçler boğarken anıları

Ben bir şehrin kenar semtlerini adımlamaktayım

Gençliğimin kaybolan rüzgârları yok

Dağ başlarında kaldı genç adımlarım

Yüreğime batmakta baktığım dağ çiçekleri

Ve zaman bir dağın kenar semtlerinde

Cam kırıkları gibi üzerime yağmakta

Yıldırımlar kollamakta göğüs kafesimi

Göğsümün dağa açılan penceresinden

İçime içime icat edilmemiş hüzün yağmakta

Sırtımı dayadığım kenar semt duvarları

Gençliğimin yükünü sırtıma sarmakta

Gün doğmakta bak işte! 

Dağların üzerinden hüzün icat olmakta

Şehirler uyurken her sabah

Kenar semtlerinde bir yağmur ağlamakta. 

Kaybolan gençliğin adımları dağ başlarında 

Şehrin kırılan camları gibi yüreğime batmakta.

Şimdi kanayan yanlarında yaralarımın

Bir şehrin acı ninnisi çalmakta. 

Dinlemeli kenar semtler

Dinlemeli dağ başları

Ve yüreğimdeki cam kırıkları 

Yeniden dağ çiçeği olup açmakta.

                                    Lütfi Kerem ASLAN