Dünyaya yeniden gelmiş bir çocuğum
Onun için yeniden doğdum ben.
Yitik hislerimi bulmaya geldim.
Onda saklı yitiğimi almaya…
Ama insanım ben,
Bir garip yolcu.
Ben değil miyim,
Geç kalmışlığıyla meşhur olan?
Acıların, hüzünlerin üzerine uzanan.
Yitiğini bulsa bile uzaktan bakakalan.
Ben değil miyim hep geç kalan?
Oysa bekledim günü, güneşi, baharı
Yitiğimi bulmak için incitmedim sabrı
Aynalardan suretim silinirken
Çağlar ötesinden getirdim sevdayı.
Dünyanın yükünü kaldırdım parmaklarımla
Güneşler büyüttüm.
Gecenin gamı düştü payıma.
Yağmurlar döküldü gökyüzünden
Gözyaşı gözyaşı ağladı bulutlar
Dağlar çilenin yüküyle yüklü
Saklamakta yitiğimi.
Denizler çekildi gözlerimden
Fersiz kaldı yüreğim
Gözlerin ki benim yüreğimin feri
Yol göstersin yitiğime gideyim.
Fersiz gözlerimle yüreğinde eriyeyim.
Yollar ayağımın altından
Sana akıp gelen bir yıldız
Toprak gibi temizlenmeli yitiğim
Kavuşmak kadar saf, ince, ağlamaklı.
Yalnızlık ormanları büyüteyim
Her ağacında yaprak
Yaprakta yitiğim…
Sallansın başımın üzerinde
Maviliklerde,
Süreyya kandili gibi ancak…
Ellerimi uzatayım o parlayan kandile
Dokunayım asırların hasretiyle
Sarılayım yitiğime.
Samanyolunun yıldızları sardığı gibi
Sarılayım özlemle…
El versin yıldızlar artık
Ben haylaz bir çocuğum.
Asırlardır aradığım yitiğimi buldum
Bırakın onu yüreğimde uyutuyum.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder