GÖNÜL KAPISI

Bir devr-i âlemin üzerine örtülmüş tozlu perde 

Onun sesiyle yırtılıyor

Uçsuz bucaksız deryada ipekten bir sicim oluyor sesi

Ve ben bir seyyah düşmüşüm dalgaların arasına onu arıyorum 

Ömrün girdabında boğulmak üzereyim 

Ne yana baksam o

Ne yöne dönsem onu görüyorum

İçimde deryalar çalkalanıyor 

Deryalar içinde bir kapı… 

Onun kapısı. 

Kapısının eşiğinde durup diz kırıyorum 

Gönül tokmağıyla vuruyorum kapıya

Kapı ki her gelene açılmaz

Sabırla, ümitle, teslimiyetle bekliyorum 

Vazgeçmek yok

Ümitsizlik yok 

Yeis yok

Düşmüşüm acıya, dayanmışım kapıya

Beklemek sabır denilen ağacın meyvesi

Kavuşmak ona kavuşmak 

Bu sabrın lezzeti… 

Yokluğun sesi gürültülü

Rahatsız edici, tırmalıyor kulaklarımı

Lakin onun sesinden iyilik muştuları yayılıyor kulaklarıma

İyi bir kalp, temizce seven bir yürek 

Beni buluyor fırtınalar kopan kapının önünde 

Gir denilse gönlümdekini avuçlarıma alıp gireceğim.

Sükûn içinde sesini dinliyorum 

Onun sesiyle dönüyor dünya 

Ben onun sesiyle yaşıyorum 

Onun sesiyle denizler sakin, 

Onun sesiyle dalgalar durgun

Mavilikler onun sesinde duru

Ve ben onun sesine her gün daha çok alışıyorum. 

Yaşıyor olmak savaşıyor olmaktır. 

Kapının önünde oturmuş kendimle savaşıyorum 

Sabrımla savaşıyorum

Ümidimle savaşıyorum

Anlaşılamamakla savaşıyorum 

Anlaşılamamak alın yazımız belki de… 

Anlamak…

Kapının arkasındakini görmeden sevmek 

Onun sesini konuşmadan duymaktır. 

İnsanın kendisiyle değil, kendinde meşgul olmaktır. 

İnsanın kalbine gizlice batan bir kıymıktır oysa anlaşılamamak

Onu çıkarmak için anlamanın derin kuyusuna girmek gerekir. 

Kapıları sabırla beklemek 

Ümitle onun sesini aramak gerekir 

Herkes başta kapının önündedir

Sonra türlü rüzgârlar eser ve her biri bir yana savrulur. 

Bazıları durduğu yerde durur. 

Yalnızdır ama kapıdan vazgeçmemiştir. 

Sabırla çeker çile bulutlarını aradan

Gönül kilidi açar kapıyı usulca

Hasret vuslata erer

Denizler dalgalar yol verir 

Sesin sahibine varılır

Girilir kapıdan içeri 

Ümitler, sabırlar, vuslatlar, gönül

Onun kapısından içeri… 

Ondan öte yol yoktur.. 

Gönül ona mahkûm olur. 

Ona mahkûm olup onda azatlık bulmak ümidiyle.  

                                  Lütfi Kerem ASLAN