VARLIĞIN YOKLUĞU

Sanki günler, geceler el çekmiş üzerimizden

Yıldızları dökülmüş gökyüzünün

Ne bir ses verir yüceden

Ne haber getirir sevdiğinden

Öyle suskun, öyle yorgun, öyle derinden… 

Söyle ey gökyüzü! 

Mutlu mu gider senden her giden? 

Ayrılığa hüküm giyer her sevdalı yürek

İz bırakır gecenin içinden silinerek

Belki bir ses, bir nefes ölmem için yetecek 

Söyle ey gökyüzü bu hasret ne zaman bitecek? 

Ne zaman düşecek gecenin karanlığı

Bir araya gelemeyen sevdalıların yakasından? 

Hüznümü karanlığa boğarken vakit

Ne zamana kurulacak vuslatın saatleri? 

Yıllar mevsimlere bölünürken ömrümüzde

Hangi ilkbaharda açaçak çiçeklerimiz? 

Varlığın yokluğunda yokları var eden varken

Ümitsizliğe nasıl yol verecek gönlümüzün yokları? 

Şimdi bir örtü gibi örtmektesin gecenin üzerini

Maviliklerini kim silecek gecenin koynunda? 

Besleyip büyüttüğüm dağ başı yalnızlıklarını

Hangi rüzgâr götürecek sevgilinin gece kokan diyarına? 

Uykulara karışacak gecenin gözleri belki de

Rüyalarımdan gelip geçecek gözlerin

Ellerim ellerine varamayacak mevsimler boyu

Kim silecek uykuların arasından 

Rüyalarının koynunda kalan vuslatlarımın göz yaşlarını? 

Ve bir sabah güneşlerle kapına geldiğimde

Kim alacak koynumda sakladığım masmavi aşklarımı? 

                                        Lütfi Kerem ASLAN 

BAHARIN BİR ADI DA SEN OLMALI

Ellerimde taze çimen kokusu

Çiçekler ekiyorum toprağıma 

Güneşe âşık olmuşsa gönlüm

Gül kokusu değmeli dudağıma

Ağaçlar yeniden bezenmeli

Sarıp sarmalamalı beni çiçekleriyle

Dağlar gelinliğini giymeli yeniden

Ve gözlerin bir bahar rüzgârı 

Değmeli serince kirpik uçlarıma

Suları coşmalı gönül nehrinin

Sevda sevda akmalı yüreğime

Çiçeklerle bezenmiş ruhum

Tomurcuk olup açmalı

Gönül bağımda, kalp otağımda. 

Bir bahar rüzgârı gibi 

Bir buseyle uyandırmalı toprağı

Yüreğimi coşturan nehir misali

Suları yürümeli dalıma, yaprağıma

Her çiçek sen kokmalı

Gökyüzü rengini vermeli denizlere

Ben gönlümü vermeliyim gökyüzüne 

Gece yıldızlar akarken gönül şehrine

Ellerin çiçek gibi değmeli ellerime

Söz vermeli ay ışığı

Bir bahar serinliğiyle

Gönlümde büyütmeli çiçekleri

Ve sen olmalı 

Gönül bahçesindeki en güzel çiçeği

Toprak, hava, su sen kokmalı

Baharın bir adı da gönlümde

Belki de sen olmalı. 

                                     Lütfi Kerem ASLAN 

ÖMRÜN BEŞİNCİ MEVSİMİ

Bir gece yağmura durdu yüreğim

Apansız başlayan bir bahar yağmuruna

Toprak kokmaya başladı tüm bedenim

Ağaçlarım, dallarım tomurcuk derdinde 

Yaprağa kesmiş dalım çiçeğim

Bulutlar hüzünlü şarkısını söylemekte

Gece beni içine çekmekte ben geceyi

Ve bir bulut yağmuruyla üzerime inmekte

Yağmur düştükçe dalımdaki çiçeğe

Her çiçek bir şiir olup seni söylemekte 

Kelimeler ıslak cümleler toprak kokar

Ve her yağmur içinde gizli bir sen saklar

Bakarsın güneşli sabahlar getirir yağmur

Dağılır bulutlar gecenin koynunda 

Ve yağmur ince ince süzülür toprağıma

Yüzüme vurdukça baharın damlaları

Her damlada açılır sevdanın tomurcukları

Güneşlerle gelirsin yağmurlu bir sabaha

Toprak kokan damlalarla sarılırsın yaprağıma 

Ve güneşler ekersin susamış toprağıma

Toprağım damla damla sevdaya bulanır

Senin adın her dem bana baharı anlatır

İçimde masmavi bir gökyüzü aydınlanır

Sen gelirsin gönlüme yağmurlardan akarak

Adın yüreğime göçmen kuşlarla yazarak

Bak işte şimdi bahara sarılmıştır yürek

Kavuşmuştur sevdiğine bulutları çekerek

Güneş olup açınca koynunda binbir çiçek 

Gelişinle gözümden yağmurlar silinecek. 

Gel artık bekletme geçerken ömrün mevsimi

Beklediğim sen kaldın ömrümün beşinci mevsimi.

                                        Lütfi Kerem ASLAN 

BÜLBÜLÜN HİKAYESİ

Ah bu kulaklar çınlarken leylden fecre kadar

Adın dudağımdadır doğumdan mahşere kadar

Sen ki güzelliğinle ömrüme akıp ömür katarsın

Zamanın üstünde bambaşka zaman ile bakarsın

Gülleri kıskandırmalı şimdi senin ürkek bakışın

Gönlümde güller açtırmalı senin gönül nakışın

Ben garip bülbülüm gül bağında kaybolmuşum

Gülistan ummanında ürkek  gözlerini bulmuşum

Sana söylediğim  şarkılar hüzündendir billirim

Yanağımda süzülen nehir gözündendir bilirim 

Akar nazlı nehir zamanda göğsümden gözlerine

Dökülür dudaktan sözlerim o engin denizlerine

Leyl-i vuslata ermek mi kaldı denizler ötesine

Gonca güllerin yandığı kızıl ufuklar çizgisine 

Aşıp gecenin derininde zamanın gül bahçesini

Sana varmak için araladım göklerin perdesini

Semanın katlarına kanatlandım bir bülbül gibi

Ulaştığım âlemlerde buldum gülü bülbül gibi

İçtim nehrinin sevda dolu ab-ı hayat suyundan

Gülleri uyandırdım senle sevda dolu koynundan

Şimdi göğsünde açan bir gonca gül oldum ben

Gülistanda güle yanan bir bülbül oldum ben

Yaprağından süzülürken bir damla nehir olsun

Adın bülbül misali dudağımda gonca gül olsun. 

                                        Lütfi Kerem ASLAN 

SIR

Yağmurlar yağdırdın gönül bağıma

Varlığını bulutlarda aradım senin

Bir damla olup düştün göz pınarıma

Gönlümü sevdaya kandırdın benim

Aradım yıllarca aşkın elinden

Cefasını çektim gönlün dilinden

Bir güzelin sevdasıyla derinden

Gönlüme adını yazdırdın benim

Düşümde gördüğüm sevda senindi

Garip gönlüm yolunda bir divanendi

Yıllarca gönlümde sakladığım neydi? 

İçimde yanan sır oldu gözlerin benim. 

Düştüm karanlıklardan sesin peşine

Seslerin içinde senin sesin peşinde

Hisseme sessiz bir sevda düşünce

Gönlümde bir ateş tutuştu benim

Geçtim sevdanın sır köprüsünden 

İçtim yüreğinden sır testisinden

Yüreğinde taşıdığın sevda sesinden

Yüreğimi sevdaya kattığım benim

Kerem’im bu sevda sırdır söylenmez

Sesini anlatmaya lûgatlar yetmez

Sevdasız gönülde güllerde bitmez

Bülbülün ettiği feryatlar benim.

                                        Lütfi Kerem ASLAN 

SENİN LİMANIN

Saatler zamanın derinliğine akarken

Posta kuşları dolanırdı başımda

Gökyüzünün gözleri zamana bakarken

Zaman mektuplarını yazardı karşımda

Bilmezdim ayrılığın saatinin mavisini

Denizler kadar derin vuslatı yaşamanın

Ellerim sükût kokarken yosunlu kıyılarda

Mektuplar yazardım suyun iki yakasına

Bir ucunda sen olurdun ayrılığın

Diğer kıyısında bekleyen ben yalnızca

Dalarken mavi suların derinliğine

Gözlerin hayat verirdi ruhuma serinliğiyle

Kuşlar mı uçmaz oldu artık pencerelerde? 

Yoksa denizler mi çekildi sensiz yüreğimde? 

İki yakası ayrılığa hüküm giymiş dünyada

Biz mi kaldık kavuşamayan iki ayrı yakada? 

Bir yol olmalı sana gelmek için

İçimden gemiler kalkmalı beklediğin limana

Fırtınalar alabora etse de gemileri

Bekleyen sen olunca deniz önüme serilmeli

Bir akşam vakti sessizliğinde

Gemiler senin limanında demirlemeli

Hasretim şimdi dalgalar ardında sana

Vuslatım biliyorum dalgaların ardında

Gelmem gerekse bir gün fırtınalarla sana

Kürekleri çekeceğim o sevda limanına

Ömrüme demir atıp geleceğim denizden

Limanında öpeceğim o deniz gözlerinden

Fırtınalardan sonra gelip sana demir atacağım

Her sabah o deniz gözlerinde uyanacağım 

Bir ömür boyu sende deniz olup kalacağım

Öpeceğim gözlerinden denizin en mavisini

Yaşayacak ömrümüz sevdanın en sadesini

Ufukta belirsizliğe senle yelken açacağım

Mektuplarda yalnızca sana şiir yazacağım

Uyanınca seninle masmavi bir sabaha

Senin gözlerinde dalacağım masmavi uykulara. 

                                       Lütfi Kerem ASLAN 

BİR DAĞIN GÖĞSÜ

Can kulağıyla işittim kalbinin sesini

Karanlıkta gürültüyle çağlamaktaydı? 

Yüreğinin ardı sıra akan bir nehir

Kalbinin sesine kalbimi bağlamaktaydı

Hırçın kayalıklardan düşmüştü yola

Bir dağın göğsünde vermişti mola

Sonra inmişti gözlerinden ovaya

Göğsünden ayrılıp yüce bir dağın

Aktı nazlı nazlı göğsüm içinden

Aşkı tatlı bade gibi içti elinden

Dolanarak bir dağın ince belinden

Göğsünde sel olup aktı bir dağın

Göğsünde açınca nazlı bir çiçek 

Sandı ki bir çiçekle bahar gelecek

Yârin geçtiği o ince yoldan geçerek

Varıp göğsünde durdu bir dağın

Sen ulaşılmaz bir dağdın oysa

Başındaki karın köz oldu sonra

Nehirler yetmezdi bu yangınına

Göğsünün içinde yandı bir dağın

Kerem gibi yanarken içinde karlar

Aslı gibi içine yağarken korlar

Uzaktan yücesine bakıpta ağlar

Göğsünde çiçekler yandı bir dağın. 

Yanan bir çiçek değil dağın göğsüydü

Gözlerin ömrümün en anlamlı süsüydü

Ömrün ömrümün sevda türküsüydü

Bir dağın göğsünde kalandı adın. 

                                        Lütfi Kerem ASLAN 

SINANMAK

Yıllarca ağırdım kendi kendime 

Gecelerce sessiz çığlıklar oldum

Gün geldi göklerden kapı açıldı

Gir denilen anahtarla sınandı

Yağmurlar yağardı arşın özünden

Yüzümü tutardım ruhum yıkandı

Ayrılamadım senin kaşın gözünden

Gözümü yola tuttum sabrım sınandı.

Sevdanı sabır diye gece çekerdim

Her gece düşüme seni ekerdim

Ağaçta tomurcuk diye severdim

Dalında çiçekle yaprak sınandı

Toprağına döktüğüm gözyaşlarını

Pınarından içtiğim su başlarını

Düşümde gördüğüm yay kaşlarını

Attığı okuyla gönlüm sınandı

El edip de yücesine erdiğim

Bahçesinde gonca gülü derdiğim

Yüce dağ başında hayal kurduğum

Karlı dağlar ile yüküm sınandı

Hesabını tutmadım ben bu yüklerin

Geceleri gündüzlere eklerim

Bir güzelin her gece gönlün yoklarım

Yoklarında varın hükmü sınandı

Sınandım yıllarca senin aşkınla

Verdiğim kavlimin sözün aşkıyla

Bir güzelin meftun bakışlarıyla

Gözümle gönlümle sevdam sınandı. 

                                      Lütfi Kerem ASLAN 

KALBİM

Siz hiç rastladınız mı kalbinize başkasında? 

Ben rastladım ve orada atıyor kalbim. 

Eskimeyen zamanları yaşıyorum şimdi

Mevsim sonlarını, çiçeğe durmuş kalbimi

Bir hikayenin içinde kayboluşu… 

Uzaklıkları eskitmeyi öğrendim artık. 

Kalbimin göğüs kafesinde değil

Rastlantımın ellerinde olduğunu gördüm

Onunla yaşamayı öğrendim

Uyumayı, uyanmayı, gülmeyi, ağlamayı

Ve onun kalbinde kendimi bulmayı… 

Nasıl karanlığıma aydınlık olmaksa

İçinde taşıdığı aydınlığı kalbime süzdüm

Kendimi kendimde bilmekmiş yanlışım

Ve kalbimi taşıdığımı sanmakmış yanılışım

Gülse güldüğümü anlamışım

Ağlasa ağladığımı… 

Oysa gönül benim değil onun taşıdığı

Bilmeden onun gönlünde yaşamışım. 

Katran gecelerim olmuş

Kalbimi gecelere kurban adamışım

Bilsem ki onun sunağına boynumu yatırmışım

Kesmemiş boynumu kör bıçak gibi gece

Ben bilememişim oysa… 

Boynumun üstüne boynunu 

Kalbimin üstüne kalbini yatırmışın. 

İçimde kaybolurken "Ben" ler

Senin kalbinde ben varolmuşum. 

Sen de duymuşum attığını kalbimin

Bir dalga sesini, deniz kokusunu sen de almışım

Sen de kalmışım uzak diyarlara giderken 

Kalbimden geçerken gemiler

Ve benim deniz kadar sandığım kalbimle

Ben senin içinde sadece bir damlaymışım

Uçsuz bucaksız ummanmış gönlün

Ben o ummanda yıllarca kendimi aramışım

Fırtınasından geçip hayatın,

Dalgalarına kapılmışım. 

Sonunda kalbimi senin limanına atmışım

Ben kalbimi başkasında değil 

Daha doğmadan önce senin göğsüne kapatmışım. 

Siz hiç rastladınız mı kalbinize başkasında? 

Ben yıllarca kalbim başkasında yaşamışım.

                                        Lütfi Kerem ASLAN 

SIR SENSİN

Şu sırlı âlemi seyre dalsa yıldızlar 

Gökyüzünde çözülmeyen sır sensin 

Dağ başında uğuldasa rüzgârlar

Seslerinde sezilmeyen sır sensin

Sende başlar şu gönlümün feryadı

Arşa çıkar delilerin sensiz iken figanı

Bülbülün gül için sevda kokan niyazı

Söylediği türküde kokan sır sensin

Başını döndürse de gökteki yıldız

On sekiz bin âlemde sevda sayısız

Eğilip konuşsa da ay, gök ve yıldız

Dudağının ucundan düşen sır sensin

Sırlar vardır saklı sırlarının içinde

Çözemem sırlarını sırrın içinde

Bir hayal mi, düş mü uykum içinde

Bilmediğim bir giz de kayıp sır sensin

Aradım senelerce senin sırrını

Vuslatına dayadım artık sırtımı

Kerem olup gizlediğim son satırımı

Yazamadım içindeki sır sensin. 

                                   Lütfi Kerem ASLAN