BULUŞMA

Yorgun sabah alazında düşmüştü kervan yola.

Buluşmaktı kalbiyle zamansız bir diyarda.

Ayazını hissetti ellerinde sabahın.

Gözyaşını silmedi titretirken dudağın.

Önden gidenler yüreğini koymuştu yola,

Kervan yürümekteydi gözleri dola dola

Neden içleri hepsinin birden ürpermekte,

Sabırdan yol bularak geçmek için çileye.

Çile ömrün kandili yanarak bitmekteydi,

Yollar hasretliğe çileyle yürünmekteydi.

Darmadağın hisleri gönlünde ilmek ilmek

Yüreğin anlattığı, beklendiğini bilmek.

Vardı kervan bir garipçe sevda diyarına.

Yazdı kalem dertlerini gönül sayfasına…

“Gökyüzünün burçlarında gezindim,

 Zamanını tuttum yalnız zamanın

 El verdi bir yüce dağa eriştim

 Doruğunda buldum seni zamanın” 

Geçti gecenin içinden sarsıldı yıldızlar

Düştü düşlerine yâr uzak yıldızlar kadar

Anladı buluşmanın daha çok zamanı var.

Titrer, üşürdü içi sabah ayazı kadar.

Geçti kervan bir gece suskun saman yolundan

Ay ışığında yanan gönül yorgunluğundan.

Gönüller çekiyorken derin âhı bağrından

Geçiyorduk gül dolu bülbüllerin bağından

Bülbüller ediyordu güle türlü niyazı

Feryatla düşüyordu gönle sabah ayazı

Söylüyor şarkısını ağarırken tan yeri

Bulutlar döküyordu gözlerindeki nemi

“Bülbül oldum türküsünü söyledim,

 Bulutlar yaş döktü yalnızlığıma.

 Gökten dua dua rahmet dilendim, 

 Sendin çare olan yalnızlığıma.”

Suskunluğum ardınca gidiyorken kervanda

Buluşmamız nerede? Bilmem hangi zamanda.

Yeryüzünden geçerken çiğnedim toprağını

Denizlerin suyunu, ağacın yaprağını

Geçtim iki kapılı gönül denen bir handan

Ayrı düştüm sevdadan ve yârin kucağından

Akıp giderken zaman sabahın ayazından

Ellerimiz tutuştu zamanın aynasından

Geçtim ötelerine sır dolu aynaların

Buldu gönlüm sesini “Gel! ”diye çağıranın

Aynaların sırrında yazılmış sırlar neydi?

Kerem’in gönlünde ki Aslı şimdi nerdeydi?

“Sırra kadem bastı eski sevdalar

  Şirin bir masalda kaldı öylece

  Aslı’nı sorarsan bilmez kimseler

  Kerem ateşlere yandı öylece….”

                           Lütfi Kerem ASLAN