PENCERE

Bir pencereydi dünya oysa

Bakıp, geçip, gidecektik. 

Gönül pencerelerimizi açtık sonra

Geçen kuşları seyrettik

Gökyüzüne bakıp bulutları saydık. 

Denizlere dalarken soluksuz

Kimimiz pencere önlerinde çiçekler büyüttük

Hasretler büyüttük

Ayrılıklar büyüttük

Özlemler büyüttük… 

Deli ayrılıkları bekledi kimimizde

Belki gelir 

Belki kapımı en derininden hislerle çalar diye. 

Kimimiz güvercin sevdalığında 

Yuvalar kurduk pencere kanatlarına

Hayaller uçurduk gökyüzü tenhalığında. 

Kimimizin içi pervazlarında buz tuttu

Zamanı dondurduk buğulu cam kenarlarında

Akisleri vurdu gönlümüzün gece karanlığında 

Uykularımızı böldü açılan pencereler rüyalarımızda

Dönmeyenlerin, 

Dönemeyeceklerin, 

Ve bir bekleyeni olduğunu 

Hiçbir zaman bilmeyeceklerin

Yollarını gözledik bir âlemden

Başka bir âleme açılan pencerelerde. 

Toprak toprak, yağmur yağmur

Kokularını çektik içimize pencerelerde. 

Ya çıkıp gelirse 

Ya kanat çırpar konarsa pencereme

Ya evde bulamazsa

Pencerem kapalıysa diye. 

Ayrılığın, 

Hasretin, 

Özlemin, 

Ağlamanın, 

Gülmenin, 

Kavuşmanın pencerelerini hiç kapatmadım. 

Gün geldi yağmur çaldı 

Penceremin kapısını

Gün oldu kar, fırtına, boran… 

Hiç karartmadım hiç bulandırmadım umudu

Hiç çekmedim geçmişin üzerine perdeleri

Bekledim,

Gidenler pencereleri tanır

Tanırlar kanat çırpan kuşları

Toprağı, dalı, yaprağı

Yağmurun kokusunu tanırlar. 

Penceremin kanatlarına bakarsın gülüşleri takılırlar. 

Öyle bekledim buğulu camlara akan gözyaşlarımla

Açıldı gönlümün kanatları,

Gökyüzünden toprağa

Kanat çırpan bir pencere buldu. 

Silindi tüm buğular camlardan

Pencereme sessizce bir beyaz güvercin kondu.

                               Lütfi Kerem ASLAN