DÜŞ AYNASI

Düş aynalarımı kırdım bir boşluğun içinde.

Sonra bir dağı efkârımla kuşattım.

İçimdeki uçurumlardan, 

Kuş kanadında sevda uçurdum.

Uzak iklimlerin çağıltısı damarlarımda dolaşırken,

Gitmediğim, gidemediğim  

Şehrinin kokusunu duydum…

Damarlarımda dolaşan çağıltı,

Bir baş dönmesi gibi kabarmakta yüreğimde.

Bana ait olan ne kadar uzakta?

Oysa ben,

Zamanı saatlerle değil, 

Güneşle değil,

Seninle ölçüyorum artık.

Bir sabah serinliğinde seni 

Gördüm,

Göremedim,

Göremeyeceğim diye…

Bir sessizlik çöküyor dudaklarımın en ücra köşesine.

Seni sessizliğin derinliklerinde arıyorum.

Sessizlik sensizliğin içinde…

Nefesim göğsüme kurduğum barikatları yıkıp geçmekte.

Sesin nefesime dolmuş gökyüzüne yükselmekte.

Gökyüzüne bakmalıyım artık

Sağır kulaklarımla görmeliyim sesinin rengini

Görmeyen kulaklarımla yollarını gözlemeliyim.

Ve sonra gökyüzünden 

Yağmur gibi yağmalıyım 

Dökülmeli gökyüzünün gözünden damla damla

Düşmeli senin yaprağına, toprağına…

Kuş kanadındaki sevdaları ıslatmalı

Düş aynalarının buğusunda seni aramalı.

Sırrını sırlı aynalara açmalı.

Hem en güzel âşıklar susar bilir misin?

Susan aşığı ise yalnızca maşuk anlar.

Biz hüzün insanıyız kurban olduğum…

Âşık, maşukunu arar durur… 

Hüzün dolu kalbinin bahçelerinde.

Şiir dolu yüreğimden geçer,

Bir annenin feryadında yol bulur kendine 

Dua dua yakarışımda,

Tespih tespih dökülen gözyaşlarımda,

Efkârlı bir dağ başı yalnızlığında

Ürkek bir bulutun kalbinden süzülür

Sen yağardın omuzlarıma…

Sen yağdıkça filizlenirdi sevdam

Tomurcuk tomurcuk can verirdi 

Dalıma yaprağıma…

Baharlar getirirdi kurumuş gönül toprağıma

Seni müjdeleyen baharlar…

                              Lütfi Kerem ASLAN