DERT İLE EMEK

Neşesinden kâm alırdım her dem 

Kederinden üzüntü duyardım

Yüreğine dokunan dert derdimdi

Derdinle hemhâl oldum şimdi

Dert ehliyle dertleştim

Açıldı gönlümün sırça kesesi

Dert kervanları dizildi yollara

En çok yükü ben taşıdım

Durdurak bilmediğim kervansaraylarda

Duvarlara dertleri tırnağımla kazıdım

Yollarda dert topladım 

Ayağına batmasın diye

Ortak ettim dertleri gündüzüme geceye

Göze görünmeyen yaralarımı yok saydım

Beklerken seni nefes alamadım

Sadece yutkundum. 

Aradığım şey neydi? 

Kendim miydi yoksa dert miydi? 

Dertsiz gönlün sevdası cana dokunmazmış oysa. 

Dert benim içimdeydi

Ben derdin içinde. 

Tarifsiz bir sevda var evvel kalbim içinde. 

Sorsalar nedir diye? 

Her bakışta ilk defa bakıyormuş gibi

Göğsüm fırlar yerinden

Sanki ölüyormuş gibi… 

İçimi dökmekten vazgeçtim. 

Dert içimde tersine akan bir nehir. 

O nehri döndürebilmek 

Yatağına akıtmak en büyük derdim. 

Emeğim bu dert için. 

Sevmeler emek istediği için.

Yürekte bir çiçek açtırmak, 

Sevdiğine sevdiğini söylemek ya da… 

Yatağına kırgın bir nehir gibi 

Uzaktan boynunu büküp izlemek seni.

Emek bunların adının hepsi. 

Bastırmak sevgiyi bir yarayı bastırır gibi

Ve sonunda ruhundaki güzelliği görenle kalmak başbaşa

Ve onunla yaşamak, yaşlanmak 

Onunla ölmek.

Ölümü öldürerek ölmek. 

Ve İkimizde öldük, beni gömdüler.

(kâm:dilek, murat, zevk)

                     LÜTFİ KEREM ASLAN