DAĞ

Bir dağ idim ben ay ışığına vurgun. 

Nasıl yaratılmışsa âlem 

İçinde ben de vardım. 

Omuzlarım çile yüklü

Taşımaya hazırdım. 

Yıkıldı bir akşam bütün yamaçlarım. 

Sır kapım açıldı. 

Tutsaklıktan kurtuldum. 

Deli rüzgârlar fırtınalar ekti göğsüme. 

Yaralandım, yarım kaldım. 

Yitirmedim umudu,

Bulandırmadım gönül çeşmemden akan suyu. 

Dumanlı başımın değdiği bulutlara

Adını yazdım. 

Adını yazdım ay ışığı kokan yalnızlıklarıma. 

Yıldızlar şahitlik etmiş

Haberim olmadan. 

Gözlerindeki, yaratılmışların aşkını gördüm gökyüzünün. 

Ben göğsümü fırtınalara açtım. 

Sen ay aydınlığı yarınları bana. 

Su gördüm düşümde 

Göğsümün orta yerindeki bozkırı sulayan. 

Hoyrat rüzgârlar dallarımı kırarken

Sığındım gözlerinin dolunayına. 

Karanlıklarımı yırtarken yıldızların sesleri

Sessiz çığlıklar kopardım

Dağlardan ovalara. 

Kavuşmak dağ gibi bir dağı anlayana

Dertleşmek, helalleşmek… 

Ruhumun derinliklerini açmak ay ışığına. 

Anlatmak uzun patika yollarımdan 

Kimlerin geçtiğini. 

Yalnızlıkları, sevdaları, hasretleri, vuslatları anlatmak 

Yolcuların geçtiği bir dağ idim ben. 

Kulak kabarttığım sevdaların 

Yamaçlarında yankılandığı. 

Vurgundum, vurulmuştum 

Ay ışığında sevdamı bulmuştum. 

Geceler boyu susmuştum

Gökyüzünün koynunda uyumuştum. 

Alıp götürürken ötelere sevdamı gece

Düşümde adını sayıklamışım hece hece

Şimdi göğsünde bir yol aç bana

Bilmediğim diyarlara yelken aç bana

Bırak bu dağın göğsünde kalsın başın

Bırak sonsuza dek uykuya dalsın 

Rüzgârlarım saçlarını tarasın

Gözlerin, gözlerimden hiç ayrılmasın. 

Gidelim ıraklara, 

Hırçın denizler aşalım, 

Yıldızlarla helallaşalım. 

Dumanlı başımla, ay ışığınla

Gökyüzünün göğsünde sevdamızla buluşalım. 

Bir dağ idim ben ay ışığına vurgun 

Bir dağ idim ben gözlerinde duruldum. 

                           Lütfi Kerem ASLAN