YOKLUĞUN

Yokluğun…

Ellerimde bir kor gibi tuttuğum…

Yokluğunda göğsümde uyuttuğum.

Günler, aylar, yıllar

Yazlar, baharlar ve kışlar eskittim.

Bir seni eskitmedim içimde.

Hâlâ taptaze sevgin.

Yüreğinin yüreğime tutunduğu gün gibi engin, sıcak.

Dağ başı yalnızlıklarına mahkûm oldum yokluğunda.

Kimsesizliğin sesi değdiğinde yüreğime,

Kimin sesini aradığımı anladım.

Ama sen yoktun.

Yokluğun bir tufandı.

Yürek yıkan, gönül burkan bir tufan.

Ve bu tufandan arta kalan gözlerim yollarına bakan.

Bir de kahverengi fotoğraflarda kalan gülüşlerin.

Kahverengi bir toprak gibi…

Oysa sen toprağın ta kendisiydin.

Sade ve temiz.

Bir odanın herhangi bir köşesinde 

Yalnızlığım oturur şimdi.

Sesini duymak için koşar 

Kahverengi fotoğrafların pencerelerine.

Zamana yeniliyor fotoğraflarda ki ellerim

Zaman senin ellerinin içinde.

Buz kesiyor ellerim yokluğunda

Zamanı donduruyor

Bir odanın sensiz köşe başında.

Şehre bakıyorum zamanın üstünden.

Yokluğun yağmurları şehre küstürmüş.

Şimdi gözlerimden yağıyor şehre en deli sağanaklar.

Damla damla düşüyor şehir kadar kalbimin 

En derin vadilerine.

Eski hikâyeler anlatıyor yorgun bakışlarım.

Koynumda sakladığım kahverengi fotoğraflar

Kar olup yağıyor şakaklarıma.

Deli rüzgârlar eşlik ediyor denize

Hırçın dalgalar vuruyor kalbimin kıyılarına.

Yosun kokan saçlarının kokusunu getirmiyor hiç biri

Yoksun ya hani!..

Beni böyle anlamsız bıraktın ya,

Böyle serkeş, böyle yakışıksız, böyle yalnız…

Bakamadım hiçbir zaman gittiğin yolların arkasından.

Hasretlik, şimdi uzayan tren raylarının kucağında

Hasretlik, şimdi sonu olmayan yollarda.

Hasretlik, şimdi koynumda sakladığım kahverengi fotoğraflarda.

Kavuşmak mı?

Kim bilir?

Belki de hiç olmayan bir tren istasyonunda…

Şimdi her acıyı sırtlanıp sana gelmek var ya!

Sana kavuşmak,

Sana sarılmak var ya!

“Haydi!”demek yüreğime “Haydi, kalk!” demek var ya!

Gidelim ardı sıra.

Koparalım hüznün, hasretin, yokluğun zincirlerini.

Barışsın deli yağmurlar şehirle.

Yollarına revan olalım koynumda kahverengi fotoğraflarla.

Usulca ve yorgunca geldim yanına.

Zaman uzaklaştıkça bizden biz yakınlaştık zamanın içinden.

Düş aynasını kırıp tuttum ellerinden 

Vuslatın rengi ve kokusu kıpkızıl bir gül gibi sardı yüreğimizi.

Artık güneşler açtı gönül gökyüzünde

Her sabah deryalara adını haykırıyorum

İçimdeki fırtınalar yol verdi bana

Yosun kokulu saçların ellerimin arasında

Kahverengi fotoğraf hâlâ koynumda.

Sen kocaman bir dağsın belki ben küçücük bir tepe.

Ama senin hayalinle uyudum her gece

Her gece sen yüreğimde…

Geldin artık.

Ey benim yalnızlığım adı, yalnızlığımın, sevdamın bitmeyen hasreti!

Tükenmeyen sevdamın sahibi,

Can yoldaşım, yol arkadaşım,

Gönül sırdaşım kal gönül hanemde dilediğince.

                   Lütfi Kerem ASLAN