Küskünsem bu şehre, bil ki yokluğundandır.
Sen yoksan bütün şehirler zindandır bana.
Hasretime vurulmuş prangalarla,
Anlamsızdır sensiz yaşamak.
Durgundur, umutsuzdur, yakışıksızdır hayat.
Şehir akşam kızıllığına sokulurken yavaşça,
Yokluğunun karanlığı çökerken yüreğimin en dipsiz kuyularına,
Seni anmak ne güzel!
Senle anılmak ne güzel!
El etek çekildiğinde, caddeler bomboş kalınca,
Ve sokaklar senin yokluğuna ağladığında,
Bir deli rüzgâr,
İlk akşamda seni özleyen şarkılar söylediğinde,
Şiirler gecenin gözlerine yazıldığında,
Hüzün perde perde inmeye başlar pencereme.
İşte o zaman yüreğimi inceden saran sızı,
Gülüşlerinin yokluğundandır.
Ve yine efkâr düşer hisseme.
Çöker ağır bir yalnızlık,
Yüreğimin en efkârlı köşesine.
Yokluğun hasret olur, acı olur, vuslat olur düşer gönlüme.
Geceyi kurşuni renklerle yazarım gülüşlerine.
Tutsağı olduğum efsunlu gözlerine.
Sonra salıveririm bir tutam sevdayı,
Kanadı kırık bir kuş gibi gökyüzüne.
Olur ya bir yıldız olur belki de
Kayıp düşer yüreğinin avuçlarına.
Sen yoksun ya ellerim ısınmaz geceleri,
Yüreğim yüreğini saramaz yokluğunda…
Hasreti dağlara sürerim,
Şiirlerimi, öykülerimi sandıklara kilitlerim.
Şehre ve yokluğuna inat üşürüm ya adamakıllı.
Üşürüm caddeler boyu,
Sokak sessizliğinde, karanlığın ötesinde seni düşünürüm.
Yollar iç içe geçen bir hasret olmuştur.
Çözülemez bin bir düğüm.
Uzak…
Çok uzak düşlerin peşine takılır gider gözlerim.
Bölünen uykularımın arasında
Düşlerde bulurum belki diye unutamadığım gülüşlerini.
Koyu karanlıkların içinden sıyrılınca renkler,
Gece gözlerimden akan yağmur olduğunda,
Ben o yağmurda sel olup sana gelirim.
Yoksun ya şimdi sen.
En koyu karanlıkların ciğerine çekerim cigaramı
Yokluğuna kahrederek boynumu büküp
Seni düşünürüm.
Kapatsam gözlerimi sımsıkı seni sarar gibi
Yüreğim sensizlik,
Gözlerim sensizlik, ellerim sensizlik olur.
Gitsem sensizlik, kalsam sensizlik.
Yokluğunda yalnızlık karanlık kadar ağır,
Ağır ve yaralı bir yürek kadar sensizlik.
Ve kanayan yanıyla
Bu koskoca şehirde sessizlikte tıpkı sensizlik.
Yokluğunda ölüm bu şehir,
Gözyaşı,
Toz duman bu şehir.
Yarım kalan yüreğim bu şehir.
Ne olur?
Gel artık.
Ne bu şehri öksüz bırak ne de beni sensiz.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder