AĞLAMAK

Aşk ağlar, âşık ağlar

Ardı sıra maşuk ağlar.

Ah eden yüreklerde

Bir garip sâdık ağlar.

Aşk hiçbir şeydi.

Hiçbir şey aşkın her şeyiydi.

Dünyaya gözünü açmak.

Kapalı kapılardan sessizce âleme ayak basmaktı aşk.

Ve o âlemde sırra vâsıl olmak.

En saf haliyle ona âşık olmak.

Birlikte onunla bir sevdayı büyütmek

Yürüdüğün yolları onunla güzelleştirmek

Onun gözlerindeki eskimeyen bakışları görmek

Ve onun gözlerinde uzaklara hayran olmaktı aşk.

Hoyrat akşam kızıllığına demir atarken vakitler

Geceye söz kesmekti ağlamak için aşk.

Ağlamak…

Aşkın ruhuna bağlanmış nazende sevdiği.

Gözün ve gecenin şahitliği.

Kehkeşanlara yağmur olup yıldız yıldız yağmak

Gözyaşı köprüleri kurmak 

Yanağımızdan yüreğimize…

Gözüyle ağlamalıydı oysa insan 

bütün yârsız gecelerde

Köprülerini kurmalıydı ağlamak

Ruhu o zaman gülebilirdi ancak

O zaman göğsümdeki çiçeğin adıydı ağlamak.

Görüp görebileceği tek baharı verirdi yaşamak.

Göğsümün boşluğuna bıraktığın esrarlı bakıştı ağlamak.

Sırrına eremediğim bir avuç yaştı ağlamak.

Çektiği hasreti aşka bağlamaktır ağlamak.

Aşka düşüp ırak olmak,

Her derde vâsıl olmaktır ağlamak.

Ağlamak yâr ile olunca bahtiyâr olmaktır.

Gam dağlarına çıkıp naralar atmak

Geceler boyu gözlerinin içini aramaktır ağlamak.

Yoldaş olmak, yola revan olmak,

Onu aramak,

Onu anlamak,

Onda kaybolmak,

Ağlamakla aşk olmaktır ağlamak.

Yâr oduna yanıp, kül olmaktır ağlamak.

                            Lütfi Kerem ASLAN