ÖZLEM

Gözlerimi emanet bıraktığım şehir

Hangi kapı onun kapısı söyle. 

Özlemini delice her dem çektiğim

Hangi ayak izi onunsa söyle. 

Kimi zaman geceleri onu beklesem

Kimi zaman zamanı ona eklesem

Her zaman koynumda onu saklasam

Bu yüreğin sahibi nerdedir söyle.

Gittin. 

Gidişinle, 

Dağlara sürdüm güneşlerimi 

Bir alın yazısı şafağında

Çöllere düştü yüreğim sonra

Bu yüzden şafağında yanmakta. 

Yokluğunda aradığım o titrek sesini

Hangi feryadımla bulurum söyle. 

Dağların yamacına yaslandı gönül

Asırlarca sensiz yaşlandı gönül

Sürgün yedi uğruna sürgündü gönül

Azadlığı sevdanın sendeyse söyle. 

Geçtiğim her ormanın bülbülü 

Yaslı yaslı senin türkünü söyler. 

Avutmak istersin şehla gözleri

Gözlerki yazılmamış bir şiirin hecesi 

Her hece her kelime bir sır, 

Yüreğin görülmemiş düşler bahçesi. 

Özledikçe sızlayan burun direklerim

Göğsüme dayanmakta. 

Göğsüm sensiz ayakta duramamakta. 

Sen gelsen şimdi. 

Aydınlatsan dağlara sürdüğüm güneşi

Yol olsan, iz bıraksan gönül haritama

Gelsen, bana ömür boyu yoldaş olsan

Şehrin sevda kapısında dursak  

Gönlüme çiçek eken bir bahar olsan. 

Büyüse içimde ormanların, 

Ağaçların, dalların ve yaprakların

Sevdadan kavrulan dudaklarıma

Temmuzda içtiğim soğuk bir pınar olsan.

Alnımdan akan terime sırmalı bir mendil, 

Gönül hanemi aydınlatan bir kandil olsan. 

Gönlümün ateşi dönmeden küle

Yârin olsam, yolun olsam,

Kapında hasretten vuslata âzâd ettiğin kölen olsam. 

Zamansız yıkılan bu köhne gönül  şehrime sultan olsan. 

O dem ki perdelerini kaldıran

Sırtımı dayadığım, başımı yasladığım 

Hasretiyle yüreğimi dağladığım, 

Bir çift bakış, 

Bir inanış, 

Bir yalvarış, 

Huzurda, kabul görmüş 

Duam olsan.

                    Lütfi Kerem ASLAN