Kuş uçmaz kervan geçmez yalnızlıklar aleminde sen yoktun her şey yok oldu.
Sen geldin yoklar var oldu.
Alemin ortasında kimsesizliğin sesinde şiirler dokuyordum nakış nakış gönül tezgahında.
Uçsuz bucaksız düşler aleminin gökyüzüne resimler çiziyordum sana ve sevdaya dair.
Ormanlarda yuvasını yitiren bir kuş gibi sessiz çığlıklarım yükseliyordu gecenin karanlığını yırtan.
Gönlüm bir viranşehir yıkılmış mahzun…
Hayal hanesinde suretini dondurmuştum asırlar öncesinde.
Bir tebessüm bir gülüş aradım yalnız kalabalıklarda.
Alemin yücesinde dağların tepesinde çıkıp çıkıp uzak iklimlere bakıyordum.
Hasretlik kokan yazılmamış mektuplarını koynumda saklıyordum.
Ahlar tütüyordu sözlerimin içinde yaşlar döküyordum gam gözünün içinde.
Seneler seneleri sensiz kovalarken sevdanı saklıyordum can özümün içinde.
Daldığım hayaller bitip tükenmezken uykularım bölünürdü sesinle birden.
Zamanın kusurları dökülürken içime mısraları yazdım senin gönül ülkene.
Bekledim seni dört mevsimin üçünde beşinci mevsimde az geldi bana.
Aktın sel oldun gönül elinde durdun umman oldun yedi iklimde.
Derken çıkageldin sensiz aleme.
İki dünya sığdırdın gönül haneme.
Gördüğüm düşlerden yokluk ülkeme bir bakışınla sevda getirdin.
İçimde uzayan her yol sende bitermiş.
Düşümde hayaller gerçekte senmiş.
Gökteki mavilik sende gerçekmiş.
Gerçeği buldum ben gönül hanende.
Nazende sesinle uyandım artık sevdaya gözlerinde kanandım artık.
Yedi iklim dört mevsimde inandım artık.
Beşinci mevsimde buldum seni ben.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder