"Cânı içün kim ki cânânın sever cânın sever,
Cânı kim cânânı içün sevse cânânın sever"
Sevdiğiyle beraberdir kişi.
Bedenleri ayrı dağlarda kar olsada.
Ruhları aynı ateşle kavrulur
Aynı ırmakta yol alır.
Bu adına fani dedikleri âlemde de olsa,
Ebedi kalınacak alemde de olsa,
Arafta da olsa böyledir işte.
Kişi sevdiğinin ruhundadır.
Onun gülmesinde,
ağlamasında,
konuşmasında…
Kişi, sevdiğinin koynunda sakladığı
Eski siyah beyaz fotoğrafında,
Fotoğrafın arkasına atılan tarihte,
Birlikte çıkılan yolda her daim kalbindedir.
Gözyaşlarının pınarında,
Dudağındaki tebessümün kenarında.,
Göğsünün içindeki yüreğinin has odasındadır.
Kişinin sevdiğiyle irtibatı hiç kopmaz.
Gündüzünde, gecesinde
Sözlerinin her hecesindedir.
Sevenin sevdiğiyle kaderi ortaktır.
Aynı kader farklı defterlere yazılsa da
ortak yaşanır.
Ağlamalar ortak, kahkahalar ortaktır.
Ucunda bucağında kalmaz kişi.
Sevdiğinin kalbinin gönül tahtındadır.
Bir köşeden öyle sessizce seyredemez hayatı.
Kader bir yazılmış, birlikte yaşanmıştır.
Bin çeşit güneşle ovulmuştur sevdiğinin yüreği.
Yangınlar üstüne yürür sevgili.
Hangi ateş kalmıştır yüreğini yakmadığı.
Hangi rüzgar harlandırır ateşi?
Hangi sevda düğüm düğüm boğazında düğümlenmiştir?
Sevdiğine giden kim götürmemiştir kendi ateşini?
Kim teslim olmamıştır sevdiğine?
Muhkem bir kaledir sevdiğinin gönlü.
Karanlıkta aniden parlayan bir yıldız,
Ay ışığı gibi tılsımlıdır.
Her nereye gitse sevgili.
Sevdiğini de yanında,canında götürür.
Sevginin surette değil canda olduğunu bilir.
Candaki manâdadır sevgili.
Canandaki manâdır sevgili.
Manâsı canan, cânânı cân olmaktır sevgili.
"Cânı içün kim ki cânânın sever cânın sever,
Cânı kim cânânı içün sevse cânânın sever"
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder