AĞLAMAK

Yolcuyum yükümü yükledim. 

Yola çoktan revan oldum. 

Düştüm bir ulaşılmazın ardına 

Sırtımda gamım kederim acılarım

Yol almaktayım gece gündüz

Kimi zaman sahrada

Kimi zaman tenhada

Geçen zamana ağlamaktayım

Kimseler görmüyor ağladığımı

Yalnızca o biliyor uzak diyarlarda

Yalnızca o dokunuyor kalbime usulca

Ağlamak bana mahsus

Yalnızlığın çekilmez tesbihi

Gözyaşım tesbihin taneleri

Her tanesi onun adını zikrediyor

Duyuyor gönlümün sesini 

Bin yıllık hasretlere bölünüyor uykularım

Avuçlarımda hissediyorum yüreğini

Geç kalmışlığın hüznü dudaklarımda

Dudaklarım titriyor halimi arz etmeye

Kelimeler boğazımda dizili

Konuşsam ağlayacak cümleler

Islatacak kalemi kağıdı avuçlarımı

Yüreğim elimde 

Bu gece sırrımı verdiğim dağlarda ağlıyor

Sessiz bir hıçkırık beni boğmakta

Göğsüm daralıyor

Yalnız onun sesi susturur ağlamalarımı

Yalnız o ferahlatır göğsümü

Onu düşünüyorum yol boylarında 

Ormandaki ağaç o

Dağdaki çiçek o

Ben yoluna serilmiş bir çimen

Acılar ekiyorum toprağa

Bana gül veren gülüveren o

Gözyaşlarını kaybetmiş yolcular var etrafta

Dönüp bakamıyorlar ağlamalarıma

Sağır olmuş gözleri duymuyor ağlamalarımı

Sessiz bir çığlık gibi 

Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum oysa

O biliyor o anlıyor

Ve o siliyor gözyaşlarımı

Huzur onda

Ferah onda

Teselli onda

Ona teslim oluyorum ağlamaların sonunda.

Sözlerimi uzattıkça yüreğim ürperiyor

Gözyaşlarım kuruyor

Kalemim susuyor. 

Neden yazmazsın diyorsunuz ya habire. 

Gözyaşlarım kurudu 

Yazamıyorum anlasanıza.

                               Lütfi Kerem ASLAN