DİVANELER VE KATARLARI

Kapattım şehrin bütün ışıklarını

Yağan karın aydınlığında ısınıyorum şimdi

Duygularım, soğuk ve gri duvarlara çarpıp çarpıp geri dönüyor 

Şehrin mezar taşları arasında gezen divaneler görüyorum. 

Yürekleri tek bir vuran birbiri için vuran divaneler 

Bir de yağan kara inat içindeki trenlerle vagon vagon sevda taşıyan katarlar var. 

Zamanın yorgun istasyonlarında 

Sevda bırakıp sevda yükleyenler

Gönülden gönüle sevda taşıyanlar

Gönül vagonlarına sevdayı ateşiyle yükleyen sevdalılar 

Ateşe düşüp su arayanlar

Sevdaya düşüp daha çok ateş isteyenler. 

İsteyipte yanacak hiçbir şey kalmayıncaya kadar yananlar… 

Öyle bir yanmak ki sevdalısından başka geriye bir şey kalmasın diyenler. 

Sevdalının ne canının ne de taşıdığının kendine ait olmadığını

Onun kalbinde katar katar yer eden sevgiliyi söküp atmanın kolay olmadığını

Onu atmak yerine yüreğini çıkarmak gerektiğini bilen divaneler. 

Divaneler divanında sevdayı okuyanlar var. 

Günleri geceleri, haftaları ayları, tuzları ekmekleri, dertleri dermanları sevda olan divaneler.

Gönül yangınlarıyla gökyüzünü sevdası için ısıtan divaneler. 

Gelip geçen trenlerin bağırtısını her istasyonda yüreğinde duyan divaneler. 

Katarları bir geceden bir geceye getirip götüren divaneler. 

Yüreği pare pare geceye iz bırakan divaneler. 

Gökten tane tane sevdasının kalbine aşk indiren divaneler var. 

Divaneler var ki yüreklerini katarlar taşıyamaz, divaneler var ki yüreklerine her yürek ulaşamaz. 

Yeryüzüne fısıldadığını gökyüzüne duyurmak isteyen divaneler var

Hasretine, vuslatına ulaşmayı bekleyen divaneler var 

Görmeden yüzünü uzaktan uzağa iman eden divaneler var 

Sevgiliye kavuşmak için ömrünü katar katar harcayan divaneler var 

Bir çift gözü için

Divanesi olduğum dilber yüreğine katar katar sevda taşımak umuduyla…

                                 Lütfi Kerem ASLAN