HEYBEMDEKİ GAM

Omzumda bir heybe.

İçten içe bir yolculuğa çıktım.

Duygularım düşüncelerim hep ona ulaşmak.

Benden öte bende olana ulaşmak.

Ulaşmak öyle kolay değil ama… 

Bedeller ödemek, karlı dağları aşmak, yağmurlarda ıslanmak ve heybeme doldurduklarımı gönlü güzel olana sunmak.

İnsan çıktığı yolculukta acılarını, hüzünlerini, yanlışlarını ve yanılışlarını geçtiği yollarda bırakmak istiyor.

Belki kaybolup giden zamana inat yeni umutlara, özlemlere, kavuşmalara göz kırpıyor.

Ay ışığında buzdan çölleri aşıyor, gün ağarışında bir orman kuytusundaki fesleğen kokulu sevdiğinin sesini duyuyor.

Her daim özlüyor kimi zamanda gözlerini yatırıp ıraklara yol gözlüyor.

Heybede taşıdığı umutlar yeşerdikçe yeşeriyor.

Her yeşerttiği, koynunda sessiz sedasız büyüttüğü için yüreğine bir kesik atıyor.

Attığı her kesik bir gül oluyor büyüyor yüreğinde.

Seherde yaprakları yeni açılmış bir kitap oluyor okumak için heybede taşınan.

Gönlüyle konuşanların heybesi boş kalmıyor.

Gönül dili sevdiğinin dili oluyor sevgilinin gönlüyle konuşuyor insan.

Ve gönül diliyle söylenen sözler gönle dokunuyor, karşılığını gönülde buluyor. 

Gönlüne, heybesine ne kadar sevgi, nezaket, zarafet ve aşk koyabiliyorsa sevgiliyi o kadar anlayıp sevebiliyor.

Heybemi doldurduğum bu güzelliklerle yola revan olmaya devam ettim. 

Şairin mısraları yankılandı sonra:

"kalbimdir mâsivâyı tüketti, 

kendini savura savura… 

kalbimdir, arzular tercüman;

yara yok, görünmüyor, 

ama kan akıyor, hâlâ akıyor, 

tenimi kavura kavura"

Seher yeli estikçe sevgilinin fesleğen kokulu sesini, esen yelin taradığı saçlarının sümbül kokusunu duya duya ve gönlümdeki, heybemdeki gülleri suna suna sevgilinin huzuruna varıyorum.

Şimdi Vakitsiz rüzgârlarda savrulan yüreğim sevgiliye kavuşmuş heybemdeki gamlı kitabı sessizce okumakta.

                                     Lütfi Kerem ASLAN