Âşikârsın velî sırr-ı özümsün,
Cân içre cânânım, yüzümsün.
Ne zuhur eylesen bir perde ardı,
Ne saklansan, yine gözde süzümsün.
Seni gören gönül deryâya döner,
Ben o deryâda sönmez közümsün.
Dil-i nâşâdı eyle şâd ey cân,
Ki vuslat lezzetin ben çözümümsün.
Ezelden yazdı bahtım levh-i aşkı,
Kader kıldıkça ben, yazgı özümsün.
Gecem sensiz zulüm, gündüz de hicrân,
Ne mehtapsın, ne nûr, sen gözümsün.
Ne vakit anılsa adın dilde gülşen,
O gülzârın içinde bülbülsün, gülümsün.
Nazarınla yanar her zerrem ey yâr,
Benim varlık dediğim, özümsün.
Gamınla şâd olur her dem bu gönlüm,
Acıyı bal eden bir çözümsün.
Seni gizler sanan âşık ne bilsin,
Gizimde en âşikâr izimsin.
Ne cefâ eylesen, cânân, hoş olur,
Çünkü her âhımında bir sezimsin.
Kıyâmet kopsun, aşk bâkî kalır,
O bâkîlikte sen tek yüzümsün.
Kerem der: “Cümle varlık sende mahv,
Benim varlıkta bir yok, sen sözümsün.”
Nefesim sensiz olsan kül olurdu,
Sen o kül içre yanan közümsün.
Ne bahârın feri, ne yâzın nûru,
Sen ebed mevsimisin, özümsün.
Cemâlin sâde bir sûret değil, cân,
Hakk’ın tecellî eden yüzümsün.
Katar-ı fikrim uğrar her dem o mâh’a,
Benim aklımda parlayan yüzümün.
Ne varlık kaldı, ne benlik, ne hicrân,
Bu hiçlikte zuhur eden özümsün.
Ezelden sevdi kalbim bir hakîkat,
Ki o hakîkatin bizzat özüsün.
Kerem der: “Söz biter, aşk bâkî kalır,
O sonsuzlukta cânım, yüzümsün.”
Nefesim senle var, sensizse yoktur,
Benim her varoluşta can özümsün.
Dudağından dökülen bir “gel” yeter,
O nida içre bulduğum sözümsün.
Sükûtum bile senden bir niyâzdır,
Sözüm bitse de, içten sözümsün.
Beni sensiz bulan, aslında sensin,
Ki kaybolsam yine sen izümsün.
Cihân sensiz kuru bir hayâldir,
Bu rü’yâda gerçeğe dönüşümsün.
Ne fânî ne bekâ, sen ikisinde,
Zamânın ötesinde yüzümsün.
Yanar aşkınla her dem sîne-i dil,
O yanıştan doğan közümsün.
Ne hüzün koyar araya, ne sevinç,
Benim her hâlimde bir yüzümsün.
Yere düşsem, duam toprağa siner,
Ki o toprakta biten özümsün.
Ne ben sensizim artık, ne sen bensiz,
Birliğin aynasında bir tek yüzümsün.
Sular aksa da döner sana her an,
O denizlerde yüzen gözümsün.
Nûrunla dirilir her zerre her ân,
Kıyamet bile sensin, sözümsün.
Kerem der: “Sende var, sende yok oldum,
Ezelden ebede varlığınla özümsün.”
LKA GAZİANTEP 03.11.2025
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder