Hiçbir dünya telaşına değişmemiştin seni
Bu yüzdendi belki de
Şehirlerden şehirlere göçüm
Oysa ben uçarken kendi gökyüzümde
Kırmak reva mıydı kuşların kanatlarını?
Hangi hükmün mühürlenmiş evrağında yazar?
Kanatları kırık kuşlara
Gökyüzünün mahpus olması
Ben kanatlarımı kırdım
Dünyanın çatısından düşüp
Mavi bir gökyüzünde
Mor kuşaklı bulutlarda asılı kaldılar
Kirpik uçlarından dökülürken kanatlarımın gözyaşları
Şehirler ağlamaktaydı
Doldurdum kırık kanatlarımı heybeme
Düştüm şehirlerin gökyüzüne
Çözemediğim bir şeyler vardı şehirlerde
Yol aldım bulutların arasındaki patikadan
Aradım kendimi
hiç usanmadan,
bıkmadan,
yorulmadan
Gökler açıldı gönlümün en derinine
Kapılardan geçtim şehir şehir içinde
Heybemde kırık kanatlar dururken
Uçamaz kuşlar şehrin gökyüzünde
Şehirlerden sana yazılmış sözler toplarken
Sesine sarıldım gökler ötesinden
Söyleyemediğim sözler içimde salınırken
Sana gelemedim yollar ötesinden
Yorgunlukların önemi yok, kaydedilmiyor
Kendimi kendimde kendim bulamıyorum
Kanatlarım kırılıyor
Gökyüzünde kollarına sarılıyorum
Tutmuyor hiç bir bulut
Hiç bir şehir sarmıyor
Ve heybemdeki hiçbir yüz
sana benzemiyor.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder