İçimde çırpınan kuşların kanatları kırıldı
Bir bulut yağmursuz kaldı gökyüzünde
Toprağın gözyaşları dökülürken denize
Bir çiçek dalından koparıldı öylece
Yarası derine gitmiş bir ağacın kökünün
Toprağın altında yaşarken öldüğünün
Kanar umarsızca dal, çiçek, yaprak
Dökülür bir buluttan yaralar toprak toprak
Yağmur bir merhem gibi kapatırken yarayı
Toprağın kökleri anlatır bu sevdayı
Sular akan kanı, karış karış toprağı
Bir buluta karışır sevdanın sağanağı
Toprağın kalbinden yükselerek semaya
Orda kavuşurlar bu imkansız sevdaya
Bulut şimdi nazlı nazlı ağmakta
Toprak şimdi nazını rüzgâra savurmakta
Buluşur elleri yaralı bir semada
Rüzgâr tarar saçlarını o nazlı toprağının
Toprak sarar bedenini yaralı bulutlarının
Çıkar aydınlığa gökyüzü sadeliğinin
Deniz olur gözleri en saf maviliğinin
Durgun sularda akmalı artık sevdalı toprak
Bakmalı gökyüzüne sessizce ağlayarak
Belki bir yağmurla elleri yıkanarak
Kavuşur sevdalısına usulca sarılarak.
Toprak ağlar yağmura göğsünde güller biter
Yağmurun sevdası gül kokunca biter.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder