AYNALARDA Kİ NEFES

Bir bahar akşamı 

Bir korkulu düş… 

Acı ninnisini söylemekte rüzgâr

Eski bir plakta şarkılar çalmakta

Gökyüzünde sessizce bulutlar ağlamakta

Ve gün usulca geceye akmakta

Zamanın elleri ıslak

Zamanın elleri uzak

Ve titremekte gönlümün üşüyen elleri 

Zamanı geceye bırakarak. 

Gece benim içimde ben gecenin içinde

Yaşadığımız gizli bir saklambaç 

Ve ruhumun nefesi gecenin ellerinde

Yokluğun gecenin elleriyle nefesimi kesmekte

Gecenin hüznünü yalnızca âşıklar bilmekte

Ama ruhu öldü âşıkların bu gece

Bir dağ devrildi gönlüm üstüne

Yolların sonu hasrete çıkarken

Gidenlerin ardından siyaha büründü gece

Karanlıklar kesti aynaların yolunu

Aynalar nefessiz kaldı gecede

Kendini bulamadı âşıklar aynaların ötesinde

Nefeslerinin buğusu aynaların gözlerinde

Gözleri ki gecenin en koyu renginde

Zaman ilerlerken bilinmeyen bir hecede

Çözmedi, çözemedi zamanın sırrına eripte

Bir bakışın içinde sevdasını gizleyen gözlerinde

Gece gergefini ruhuma işlemekte. 

Yıllar geçmekte şimdi gecenin içinden

En soğuk şarkılarını söylemekte

Buğulu aynaların yüzünü üşüten rüzgârda

Ruhum bir mum alevi nefesinde sallanırken

Gecenin elleri ellerime nefesini vermekte

Rüzgâr karanlıklar içinde kokunu getirmekte

Aynalarda suretin belirirken

Ruhum zamanın ellerinde seni beklemekte

Gece gibi gelmelisin gönlüme

Örtmeli sesin ruhumun üzerini 

Yağmurlar söylerken türkülerini

Islak ellerim ellerine değmeli. 

                                      Lütfi Kerem ASLAN