Toprağın koynuna gömdüm sevda tohumlarını
Bilirim ki en iyi o saklar.
O büyütürken ellerimin boşlukta kalan
yanlarını
Göğsünün üstünde biter yapraklar.
Kökler salar gönlümün hüzün kokan bahçelerine
Çatlatırcasına bir göğsü deli bir sevda
Tohumlarını çatlatır toprak koynunda
Yağmura sevdalıdır elleri onun
Mektuplar yazar sarı sıcak gecelerde
Kimi orman kokar kimi bozkır
Yemyeşil göğsünü açar gökyüzüne
Sevgisini hesapsızca takar yakasına
Dilediğince sarılsın yağmurun kolları diye
Baharı bekler sevdasını kandırmak için suya
Bir bahar ki beklenen
Tohumlar yatar koynunda uykuya
Hasretle bekler toprak
Şerha şerha göğsünü yara yara
Bulutlar dolaşır sevda yelleri esen başında
Rüzgarın dudakları arasından hasret türküleri dökülür yağmura
Yağmur ki sesini duyurur gökyüzü tenhalığında
Özlem olur hasret olur vuslat olur
Sarılır sırılsıklam toprağın kollarına
Tohumlar sevdaya durur
Toprak duaya.
Göklerden bir el uzanır toprağın koynuna
Alır sevda tohumlarını
Sarıp sarmalar kolları arasında
Anne şefkatiyle verir göğsünden suyunu
Sevdadan toprağı doyururcasına
Uyutur tohumları ıslak kolları arasında
Gün olur bahar erişir
Toprak sevdasına kavuşur.
Kavuşmalar boy boy başaklar verir yağmura
Sevda kokar toprağın göğsü
Sarılır sımsıkı yağmurun ıslak kollarına
Kavuşur ruhları kavuşur bedenleri
Bir bahar sabahında.
Rüzgâr sallarken vuslata ermiş başakları
Yapraklar en güzel şarkısını söylerken
Yağmura
Islak ıslak bakarken yağmurun gözleri
Kavuşur koynunda büyüttüğü sevdasına
Sır olur
Ser verir
Gökten uzanan ellerine
El verir.
Yâr olur,
Toprak olur,
Yaprak olur,
Dal olur,
Toprağın göğsünde sakladığı
Sırlı bir sevda olur.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder