HÜZÜN VE KAR

Yüzüm mutluluğa dönük olmalıydı

En taze hüzünler gibi kış

Yüzüme değil yüreğime vurmalıydı. 

En seçkin acılarını aldım dünyanın, 

Yükledim ellerimle kaldırdım. 

Gelip geçen tren bağırtılarında, 

Gönlümün katarlarına yükledim. 

Ellerim mutluluktan yara bere içinde

Aldırmadım. 

Sırtımda izler bıraktı hüzün, 

Aynaların arkasında kaldı yüzüm, 

Oturdum mutluluktan ağladım. 

Duvarlar soğuk, odam karanlık

Hüzne satılmış bir kaç parça aydınlık. 

İçimde rüzgârı üşüten yalnızlık, 

Seni sormakta ısıttığım mum ışığına. 

Yoksun bütün sabahlar hüzün kadar

karanlık. 

Yüzün kadar yanmaktayım mum gibi. 

İçimi ısıtan hüzün dolu sesin

rüyalarımı bölmekte. 

Ve gözlerim hüzünle dönmeni beklemekte. 

Bir kış gibi gel gökten inen bir rahmetle, 

Yüzün gibi yağsın kar gökten ellerime. 

Hüznümü temizlesin bembeyaz benliğiyle. 

Anlasın hüzün yüklü gönül bulutları. 

Hüzünler gitmez ki vagonlara yüklemekle

Yazgıdır hüzne düşen ayrılıklardan. 

Belki bir kış buluşuruz kuşlar uçar saçaktan

Haber verirler hüznümü kanat çırparak uzaktan 

Kış olur ya işte 

Bütün mutluluklar üşür ya adamakıllı!

Sen ısıtırsın ancak hüznümü

Mutluluk kadar yakından. 

Ellerime düşen hüzün tanesi

Yüzümün en seçkin yerini işgal eden sevgili

Baharlar getir bana 

Adı bilinmeyen uzaktan

Çiçeğe dursun hüzün

Su yürüsün hüznüme artık

Gönlümdeki daldan, yapraktan, ağaçtan... 

Irmaklar coşkunca çağlasın, 

Hüzünlü gönül pınarlarından. 

Düş artık gökyüzündeki buluttan. 

Isıt ellerimi, 

Isıt yüzümü, 

Isıt zemheriyi, 

Yoruldu artık yüreğim kışı yaşamaktan.

                              Lütfi Kerem ASLAN