İnsan sevmeli azizim.
Bir çiçeği,
Bir çimeni,
Bir toprağı,
Bir de gökyüzünü sevmeli.
Öyle alelade değil,
Nefesi gibi sevmeli.
Gökyüzüne açmalı göğsünü,
Mavilikler doldurmalı yüreğine.
Uçsuz bucaksız umman olmalı gönlü,
Bulut olmalı nazlı toprağın göğsüne,
Yağmur olmalı dalına, yaprağına,
Kanat vurup göğe uçmalı gönlü.
Ab-ı hayat içmeli yârin nazlı ellerinden.
Süzülüp akmalı gönül ırmağının yatağında
Sevdalı şehirlere uğramalı
Elleri ellerinde kaybolmalı
Ağaçlara, dağlara, taşlara anlatmalı
Hayret makamında bırakan sevdalısını
Onun yurduna varmalı
Her defasında ilk defa görüyormuş gibi
Kalbinin zamanı durmalı
Yanındayken bile saatler hasreti vurmalı
Sisli bir yolu yürür gibi
Yürümeli sevdanın sonsuz diyarlarına
Kör kuyulara dalmalı
Gönül ummanlarında boğulmalı
Bulutları aşıp, asumana varmalı
Yıldızların izinde aramalı onun izini.
Bir vesikası olmalı insanın
Sevdayı arayan bir kimliği
Gökyüzüne vurgun bir mavi deliliği
Mevsimleri sevdaya çağıran bir kalbi
Her iklimde onu arayan bir yanı olmalı
Aramalı insan, ömrü boyunca
Bulduğunda bağlanmalı.
Kırılsa kırılmalı,
Ağlasa ağlamalı,
Olmazsa olmazı olmalı insanın.
Ağaçlar gibi göğe yükselmeli
Yaprağı gönlüne gölge olmalı
Ömrüne ömür katmalı toprağın
Bir yolculuğa çıkmalı sonra
Kendi içinde yürümeli...
Uzaklara özgü varlık olmalı.
Yokluğun yollarında var olanı aramalı.
Derinlerde, damarlarında duymalı.
Sevdanın özünü sonsuzlukta bulmalı.
Sevda makamına varmalı.
Makamın kapısını gönlüyle çalmalı.
Kanat seslerini duyup açmalı.
Kapıyı açan, karşısında kendini bulmalı.
Kavuşmalı, ağlamalı
Gelenle hemhâl olmalı.
Yolların sonu sevdaya vuslat olmalı.
İnsan aradığına vurulmalı azizim
Aradığı insanda sevda olmalı.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder