SONBAHAR... GÜZ...HAZAN

Sonbahar diyorum. 

Güz mevsimi

Ya da eskilerin dediği gibi hazan

Hüznünün güzelliğini taşıyan

Ve hüznün en çok ona yakıştığı mevsim

Birbirinin ruhunu, gönlünü tanıyanların

Birbirine gönül ırmaklarını akıttıkları 

Sevdayı kalplerinde hazan yeline bıraktıkları

Duygularını yağmurlarla yıkadıkları mevsim

Gün sarısının Güz sarısına döndüğü

Özlemin, hasretin, vuslatın

Gün doğumundan, gün batımına gidip gidip geldiği mevsim

Dünlerin mazide bir hasret 

Yarınların vuslat getirdiği mevsim

Şair olmalıydı oysa her şeye rağmen sonbahar 

Yazmalıydı sapsarı yapraklarına taşıdığı hüznü

İçinde büyüyen sarı hüzünler biriktirmemeliydi

Sevgiliye sunmalıydı en güzel aşkları

Yağmur sunaklarında

Gözyaşı kurban etmeliydi 

Ayrılığın adını silmeliydi kaldırımlardan

Yaprağı daldan, suyu topraktan ayırmamalıydı

Aşığın yüreğini değil acılarını sarartmalıydı

Ağaçlardan yaprağı değil 

Gönüllerden, gözlerden ve yüzlerden hüznü dökmeliydi

Dedim ya hazan bu

İnsanı ağlatan, insanı yoran

Dağlara, kırlara, ovalara değil

Gönlümüze düşen hazan….

Cemreleri saklayan, gönülleri unutmaya mahkum bırakan hazan

Kavuşmaları, hüzünlü ayrılıkları mecbur kılan sonbahar

Ve artık son demidir ömrün sonbahar

Ayrılıkların, özlemlerin, hasretlerin son demi

Bir ince yorgan gibi üstümüzü örtecek

Usulca beyaz kavuşmalar hediye edecek sonbahar

Dedim ya 

Ya sonbahar ya Güz  ya da hazan…

                                Lütfi Kerem ASLAN