Bir sessizliğin ortasında kalakaldım öylece
Geceyi yırtan sessiz çığlıklar var ötede
El uzatsam zamanın kalp atışları…
Yokluyor yüreğimi yıldız tenhasında
Zamanı yitirdim dostlar
Bir gökyüzünün en mavi hecesinde
Kelimeler döküyor kalbim
Cümleler kuruyorum dağ gibi
Gökyüzündeki zamansızlığa
Ulaşamıyorum yine de
Zamanın kırık dökük dişlisinde ezilen, bükülen
Yok olanlara…
Zamanın içinde yitirdim dostlar…
Ruhumu bir ipek örtü gibi kuşatan
Öpüp öpüp alnıma koyduklarımı
Şehirlerin karanlık gökyüzünde arıyorum
Oysa öne düşünce başım
Şehirlerin mezar taşlarıyla karşılaşıyorum.
En karanlık sokağı benim yüreğim dostlar
Bu şehrin, gökyüzü yırtılmış örselenmiş
Parça parça dağıtılmış bu şehrin…
En karanlık sokağı benim…
En sakin kuytularında saklıyorum
Boyası dökülmüş gökyüzünü şehrin
Ve yalnız
Gökyüzü örselenmiş
Sakinleri var şehrin en karanlık sokağının….
Yüreğimin son durağında yaşayan sakinleri
En koyu karanlıklar sokağında
Şehrin mezar taşları arasına gömdüm onları
Uyumaktalar şimdi…
Sessizce zamana tepeden bakan
Ay ışığı altında….
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder