Bir ana kucağında ve bir baba duasında bulmuştuk dar-ı dünyayı.
Hangimiz bilirdik yitireceğimizi bir avuç toprakla o güzelim hülyayı.
Günlerin sayılı hatrı varmış meğer üzerimizde. Deli tayları gibi geçtik çocukluğumuzdan gençliğimize koşarak.
Uçsuz bucaksız sandık hayallerimizi.
Koşar adımlarla uzaklaştık sevdiklerimizden. Mesafeler, hasretler, ayrılıklar koyduk sevdiklerimiz aramıza.
Gün doğumundan gün batımına kadar uzanan mesafeler…
Marifet bildik uzayan ve bir o kadarda bizi birbirimizden uzaklaştıran yollarda yorulmayı.
Oysa ayrı geçen her günün sabahında zemheri ayazlarıyla uyandık her günün güneşsiz sabahlarına.
Şimdilerde sönmüş bir sevginin sıcaklığını arıyoruz üzerimize buzdan bir battaniye gibi örtülen, çığ gibi devrilen umutlarımızın, hayallerimizin ve sevdiklerimize kavuşamayacağımızı bile bile akıp giden tarifsiz zamanın pençesinde.
Buzdan bir kristal gibi ellerimizden düşerken hayat bir zaman bir yerlerde buluşabilme hülyasıyla sonsuzluğa doğru buzdan çöllerde hasretle kavrula kavrula menzil arıyoruz ulaşmak için…
Kaybolmamak ve kaybetmemek umuduyla…
LKA
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder