SONSUZLUK

Sonsuzluk bahçesinde sükûta ermiş gece

Gökkubbe yalvarırken uzaklaşan güneşe

Uzakta uyanan yıldızların nabzını dinle

Yalnızlığın şarkısını onlarla birlikte söyle 

Bir güvercin kanat çırparken karanlığa

Uzansın ellerim o büyük sonsuzluğa

Yüreğimden çekilirken güneşin serin ateşi

Yanağımdan süzülür gecenin nemli güneşi

Esrarlı bir bekleyiş yükselirken gecede

Adın yazılmıştır sonsuzluk bahçesine

Bahçedeki çiçekler sende açar yalnızca

Sıyrılır sonsuzluktan düşer ince bir ruha

Ruhun gökyüzünün incecik eli gibidir 

Sonsuzluğu sarmalayan saçlarının telidir. 

Susamış ceylan gibi dökülürken yıldızlar

Ay ışığı gözlerin gözlerimde parıldar

Gökyüzü bir deniz gibi çalkalanır içimde

Mevsimleri eskittim sonsuzluk bahçesinde

Sonsuzluk zamanda kaybolmuş bu bahçede

Yıldızlar uyutulmuş sonsuzluğun içinde 

Rüyaların kıskacında bölünürken her gece 

Gözlerim dalıp gider sensiz düşüncelere

Yüzünü aksettirir aynaların gökyüzü

Sonsuzluk eşiğinde buldum ben o ay yüzü

Zamanı durdursa da akan bütün nehirler

Silinsede bu bahçede bütün sesler ve renkler

Seni söyler her gece ağaçlar ve çiçekler

Sonsuzluk bahçesinde seni bekler bu gözler

Şimdi yorgun gecenin dudaklarında ismin

Gökyüzüne asılmış deniz gibi bir resmin

Uykulardan kaçarım her gece seni görmeye

Sonsuz bir gökyüzünde gönlüne el vermeye. 

Zamanın varlığını unutturan sevgindir

Geceye rengini veren o güzel gözlerindir.

Bırak dolaşsın yıldızlar saçlarımda bembeyaz 

Gönlüm adını andıkça etsin sana bin niyaz

Göğünden gönlüme sayısız yıldız aksın

Gönül gözün gönlümün gözbebeğinde baksın.

     LKA GAZİANTEP 31.10.2025