SEVDA DAĞI

Gecenin yalnızlığı yankılandı dağlarda

Daha ilk kar düşmemişti o siyah saçlarına

Elleriyle avuçlarken gökyüzünün boşluğunu

İçinde bilmediği kor ateşler tutuştu

Rüyalarını böldü ansızın yıldırımlar

Uykusunda koşarken başıboş ayaksızlar

Gölgelerin peşine takılıp da kaldılar. 

İçini ısıtan kor belki sevda sağanağı

Belki yazdan kalan bir temmuzun yorgun sıcağı

Bilmedi… Bilemedi. 

Açtı gönlünün kapısını incecik bir yağmura

Karşısında sevdanın vardı son durağına

Doldurmuş sevdasını tahta bavul içine

Şimdi zamanı nasıl sığdırmalı içine

Geç kalınmış bir gelmişlik

Ve cebinde taşıdığı sevdadan son metelik

Yürüdü rüzgârın üstüne aldırmadan

Yıldırımlar titretti yüreğini durmadan

Sevdalar savruldu kar düşmemiş dağlardan

Geçti içindeki benden

Vardı sevdanın benliğine

Yağmurun sardığı gibi sardı toprağı bedenine

Doyasıya öptü yağmurun ellerinden

Düştü tane tane kor gibi karlar içine

Erişti sevdasını çektiği sevdiğine

Şimdi küskün dağlarda 

Sürgün sevdalar vardı.

Ayaksız, başsız dolaşan sanki o sevdalılardı

Sürüldü sevdasına, sevda ona bahardı. 

Mevsimlerden öteye geçti yağmuru, karı

Buldu sevdasının sürgün edildiği dağı

Ulaştı yücesine saçındaki karlarla

İçindeki korları söndürdü sevda dağı. 

                                 Lütfi Kerem ASLAN