Varlığına alıştığımın, yokluğu kemirir içimi
Her gidişi bir fırtına koparır denizlerimde
Yelkenler yırtılırken ruhum yönsüz bir gemi
Limanlarında ayrılık dalgaları savrulur
Dalgalar ki kalbimin kıyısına delice vurur
El sallamak rüzgârda uçuşan yelkenlere
Giderken denizlere gözyaşı ekenlere
Bir mendil hikayesi olunca bu acı gidiş
Geride kalıpta gözyaşı dökenlere
Deniz kokusu sinmiş mendilinin her yerine
Göğsümde saklamak boynumun borcu artık
Bir gün dönmek istersen eğer gönül ülkene
Göğsümdedir mendilin yeri orası artık
Sen giderken yarıldı kalbim tam ortasından
Dikiş tutmaz yaralar, bırak öyle kanasınlar
Ardından sıcacık kanlar sessizce ağlasınlar
Karışsın kanım denize masmavi olsun rengi
Sarsın yaralarımı hatıra kalmış mendili
Hasretini yaşatsın yelkenler dalga boyu
Mendil ile silsinler kan karışan bu suyu
Masmavi sular ki benzer rengi gözlerine
Biliyorum döneceksin mendil için geriye
Koynumda saklayıp yaramı dağladığım
Yâr diye koklayıp boynuma bağladığım
Hasreti dindirmeye her gece kokladığım
Köşesinde sessizce dertleşip ağladığım
Mendilini gönlüme sarıp sarmaladığım
Çıkıp gelsen elinde bembeyaz bir mendille
Silsen kanayan yüreğimi elindeki mendille
Maviye dönse sular senin geri gelişinle
Buluşsa ellerimiz o gönül ülkesinde
Hayaline daldığım o beyaz yelkenliyle.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder