Mektuplar gelmiyor artık bu gamlı diyara
Güvercinler vurulmuş şehrin karanlığında
Mürekkepleri kuruyan suskun denizlerin
Kağıda küsmüş dalgaları takılır aklıma
Bir hasret denizidir kalbim çalkalanır durur
Yazmayan kalemleri kırılır,kıyısına vurur
Gözlerinden dökülür damla damla sözler
Bir kalemin suskun yüreği kağıdına vurulur
Kağıttan kanatlarını çırparken kelimeler.
Bir devr-i âlem içinde tükenir tüm kalemler
Mürekkepler sızarken gökyüzünün ucuna
Adını yazar, gönül kalesinin sevda burcuna
Kelimeler denizinde kürek çeker kalemler
Güvercinler yol verir gider yâre nameler
Şehirleri kıskanırım sonra senden habersiz
Sesleri ve gökyüzü sen kokar onların
Kuşlar sesinden anlar bir şiiri apansız
Kalem,kağıdın göğsüne düşer dermansız
Mevsimleri dört sanan kuşlar göç eder
Her mevsim bu şehirden sözcükler geçer
Kavuşmak bir kalemin gölgesinde kağıda
Şehrin karanlığından çıkarmak sonra
Güvercinleri kelimelerle dolu aydınlığa
Kağıttan kanatlara mektuplar yazmak
Ve uçurmak onları kanat çırparken
Kelimelerin namlı masal diyarlarına
Ve mısralarla, sözcüklerle sunmak sana
Kanatlarında bahar açmış diyarı.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder