İnsan insanın sesiydi yüreğinde yankılanan
Şimdi soğuk ve sessiz duvarlar sarmakta ellerimi
Boş odaların sessiz çığlıkları yankılanır yüreklerde
Tavana vuran yokluk ateşinin şavkı
Yol gözlenen pencerelere düşmekte
Şen kahkahaları bir deniz suyu gibi çekilmekte
Odaların duvarlarında gelgitler yaşanırken
Sesler sinmiş bu karanlık evin duvarlarına
Susuyorlar,suretleri birbirini tanımakta
Ensemde dolaşan nefesini solurken ruhum
Yokluğun nefes gibi göğsüme dolmakta
Her gece yıkıyorum üzerime kapanan duvarları
Çatısı çöküyor üzerime gönlümün durmadan
Ve ben yeniden çatılar kuruyorum gökyüzüne benzeyen
Apansız bir rüzgâr kapılarını sallarken odaların
Ben kapılarını gözlüyorum yalnızlığımın
Aynalar düşüyor gece yarılarında peşime
Ben gölgeni kovalıyorum aynaların içinde
Caddeler boyu hasretler dizilmiş kaldırımlara
Vuslatı karşılamak için yürekleri ortada
Yalnız bir ses duyuluyor odamın duvarlarında
Senin sesin diye uyanıyorum sırlı aynalarda
Kapım açık, gökyüzü ellerim arasında
Aynalarda hayalin, suretin duvarlarda
Gecede bir gün yalnızlığıma uğramasanda
Bir sabah sana kavuşacağım aynaların arkasında.
Lütfi Kerem ASLAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder