YÜRÜMEK

Gökyüzünden süzülen ışıklar 

Yüreğimi aydınlatıyor. 

Ben bu çatısı güzel zindan dünyada

Kendi içime yürüyorum. 

Hatıralar birikiyor gönlümün tavan arasında 

Bembeyaz karlarda yürüyorum 

İlk kar düştüğünde kırlara

Kuşların çığlığı yankılanıyor yüreğimde. 

Yüzün ben de kalmış bir kış gecesinde

Sımsıkı sarıyorum göğsüme 

Üşümesin, üşütmesin ayrılık diye.

En kuytu tenhasında uyutuyorum. 

Şehre kar yağıyor gönlüme sen

Saçlarım ıslanıyor, 

Kalbim seninle ısınıyor.

Dallarımı basarken zemheri ayazı

Yapraklar biriktiriyorum içimde

Baharı müjdeleyen. 

Gönlümün ince sızısı şehrin mezar taşlarını titretiyor 

Yokluğunda bir mezar taşı gibi dikiliyorum

Yağan kara inat ellerimi sevdanla ısıtıyorum. 

Şiirler okuyorum yağan kara.

Sensiz gönül dağlarım devriliyor. 

Ve ben bir garip kış akşamında 

Kendi içime yürüyorum. 

Şiirler biriktiriyorum gönül sayfamda

Aynı satırlarda adımız geçiyor, 

"Burada yan yanayız." deyip

Tebessüm ediyorum. 

Gökten sevda sevda düşerken saçlarıma kar

Kuytularda kuşlar adını sayıklarken

Yollarını gözlerken gönlüme yağan kar

Dağlardan yangın yangın çığlar düşerken yüreğime

Bu ayrılık çığlarının altında sana gelecek yollar arıyorum. 

Baharlar müjdeliyor sonra

Bu şehrin kayıp sokaklarında açan çiçekler, yapraklar

Körpe kuzular gibi baharı bekliyorum. 

Dedim ya! 

Kendi içime yürüyorum bu çatısı güzel zindan dünyada 

Seni içimde arıyorum 

Menzilim sana… 

Varışım sana, 

Varoluşum sana, 

İçimden yol bulmuşum, 

Kavuşmam sana… 

Bu yağan karlar altında. 

                          Lütfi Kerem ASLAN