ARADIĞINI BULMAK

 

Yanmak, kalbin en asil ve anlamlı eylemidir. 

O yandıkça kendini bulur, kendini buldukça da yanar. 

Onun yakıtı asla bitmez. 

Alevini hiç görmeyiz ve külü de asla birikmez. Belki de hiç bitmeyen yakıtı hüzündür.

 “Hüzün ki en ziyade yakışandır bize.”demiş şair.

Hüzün, toprak ve sudur. 

Kalpte başlayan yangın, bir yanış ya da bir yanılıştır belki de.

 Göz pınarlarının beslediği uçsuz bucaksız bir sahradır hüzün.

Yalınayak çöllerden yağan yağmurların altına kalbin peşinden koşarak geçmektir hüzün.

Geçerken kalbin içinde taşıdığımız gamdır, kederdir, umuttur, sevdadır, aşktır.

Hüznü olmayanın aşkı olmaz.

Kalbinin bir köşesinde hüzün olmalıdır ki insanın insan o zaman aşkı anlasın.

Hüznün tarifini ise en güzel gözler yapar.

Gözlerden kalbe akan bir ırmaktır hüzün.

Gözler bakar ama söyleyemez.

Zaten aşk, dilinle değil de gözünle gönlünle konuşmak değil midir?

Değil midir ki kalpler yakınlaştıkça sözler susar gözler ve gönüller konuşur.

Gözler görüneni görür, kalp ise gözlere görmek istediğini gösterir. 

Bülbül gülün güzelliğine nağmeler dizerken gül bülbülün hüznünden başka bir şey görmez.

 Bülbül baharı gülden bilir amma baharı anlatan nice güzellikler vardır.

Esen bahar rüzgârı, tomurcuk tomurcuk ağacın gönlünde açıldığında, güle, bülbüle o güzelliği katan yaprak vardır. 

Bütün bunları bağrında besleyip büyüten toprak vardır. Bülbülün güle, ağacın yaprağa ihtiyacı vardır.

Gül bülbülün ruhundaki yangınları tutuşturan, yaprak ağacın dallarındaki samimiyeti oluşturan yegâne sevgi timsalidir. 

Can ile kalp neyse ağaç ile yaprak, gül ile bülbül odur. 

Ayrı düştüklerinde gurbetten sılaya özlem, buluştuklarında gurbetin içinden özlenen vatana vuslattır.

Vuslat… 

Bulunmayacağını bile bile aramak… 

Bulmak için mumdan gemilerle alevden denizlere açılmak. 

Ve sonunda bulmak. Aslında kendinde saklı olanı bulmak… 

Buldum diyebilmek. 

Bulduğunun kıymetini bilmek.

Kıymet bilmek ki sanki dağları başına koyup taşıyabilmektir.

Bir gönül kapısından içeriye girebilmek ve bütün bunları yapabilmektir.

O kapı ki yalnızca içerden açılabilen tokmaksız bir kapıdır.

Gönül kapılarını çalmadan açanlara selam olsun…